Modraniht, de Vrouwelijke Tijd

Midwinter, de winterzonnewende, is het donkerste moment van het jaar dat tegelijk het keerpunt is naar opnieuw lengende dagen. In voorouderlijke animistische tijden beleefde men de donkere tijd als een diep vrouwelijke periode. 

Zoals je misschien weet, hadden mensen in deze streken een mengeling van Germaanse en Gallische (de Kelten van hier) cultuur. We leefden immers in een overgangsgebied tussen de twee. Beide culturen hebben lang geleden (ca. 3000 v.C.) een gemeenschappelijke Indo-Europese oorsprong en deelden van daaruit dezelfde beleving van de wintertijd, als een vrouwelijke baarmoeder zeg maar.

Modraniht of Moedersnacht is een Germaanse (Anglosaksische) uitdrukking voor deze tijd. Mensen eerden de vrouwelijke voorouders en vrouwelijke beschermgeesten en -goden. Enkele van die geesten waren heel belangrijk: de Nornen of Weefsters van het Lot. Deze drie oergeesten, zo oud als de wereld zelf, bepaalden het lot en de onderlinge verwevenheid van alle wezens. De Matres noemde men Ze in de Gallische (door de Romeinse beïnvloede) cultuur.

Alles en iedereen, zelfs het licht, moest die baarmoeder ingaan en er terug uitkomen. In het duister van Modraniht weefden de Weefsters de draden voor het nieuwe jaar, zowel die van de interne mens als van de uiterlijke omstandigheden die je ging meemaken.

Er was een vage lijn tussen de vrouwelijke voorouders en de beschermgodinnen, zoals de Germaanse Disen of de Gallische Sulevias. Het lijkt er wel vaker op dat de voorouders hun voorouders als goddelijk of evenwaardig aan de goden beschouwden. Er werd hen alleszins veel kracht toegedicht; misschien een les voor ons om terug in de praktijk te brengen…

De Galliërs eerden de Sulevias vooral aan het einde van de donkere Modraniht periode, een moment dat in hedendaagse heidense kringen bekendstaat als Imbolc. Imbolc is een woord uit de Ierse Keltische taal; hier bij ons vierde men deels dezelfde feesten als in Ierland maar niet alles was hetzelfde. Het woord Imbolc gebruikte men hier niet; de Gallische term was Adbivos, wat ‘versnellen’ of ‘naar het leven’ betekende.

Ook via onze nieuwsbrief ontvang je een Imbolc-ritueel, qua inhoud niet specifiek verbonden met de Iers-Keltische cultuur maar wel met de spirit van het moment.

Maar er valt dus heel wat te ontdekken aan rituelen die niet van de Ieren komen maar wel door de voorouders van hier uitgevoerd werden! Ze hebben hun eigen namen en momenten, komen soms overeen met Imbolc of Beltain maar soms ook niet. Zoveel gebruiken die het leven en de harmonie in stand helpen houden, en geworteld zijn in deze bodem. 

Rituelen om te werken met de vrouwelijke beschermgeesten in de Modraniht wintertijd, voor een goede oogst, en zoveel meer. Ceremonies om magie te brengen in het dagelijks leven. Ook deze komen aan bod in Leef de Oude Magie, naast het runenwerk, galder, seidr en magisch creatief werk (krachtvoorwerpen maken).

Bij het uitvoeren van de Gallische seizoensfeesten volgen we deels de Coligny-kalender. Die bracht de jaarcyclus in kaart op basis van zowel de maan als de zon. Deze kalender, op een bronzen plaat uit de 2e eeuw na Christus, was een heel belangrijke vondst om ons meer te leren over de levenswijze en spiritualiteit van de Galliërs. 

Lees hier meer over Leef de Oude Magie